Een leuke serie op de omroep in het zuiden: Frans Pollux (Limburg) en Björn van der Doelen (Brabant) onderzoeken samen de verschillen en overeenkomsten tussen de twee zuidelijke provincies, want Zeeland dat wordt in beide provincies niet meegeteld.

Met beide mannen heb ik gewerkt en opgetreden, in beide provincies. Uiterst sympathiek allebei, vol goeie ideeën en creativiteit. Ik had een aanvulling op hun onderzoekje dat ik Björn mailde en dat ik Frans nog wel een keer vertel.

Afgelopen zonder hadden mijn vriendin (Limburg) en ik (Brabant) twee feestjes: eentje bij haar oude vriendengroep in Limburg en eentje in mijn ouwe dorpje in Brabant.

Eerst naar Limburg. Dat was al lastig want mijn vriendin had borstkanker en de afgelopen 2,5 jaar was er werkelijk niemand van die complete vriendengroep die ook maar iets van zich had laten horen. Geen berichtje, geen vraag hoe het gaat, geen steunbetuiging. En zoals je weet van kleine dorpjes: iedereen is bijzonder snel van alles op de hoogte, dus het nieuw was bekend. Maar geen enkele reactie, en dus ook geen enkele steun.

Wij toch in de auto, naar dat feest. Het was een mooi weerzien, met eten en drinken, en we waren goed voorbereid op afstand tot wat er gevraagd zou gaan worden en wat we zouden antwoorden. Heel voorzichtig werd er een klein beetje gesproken over het onderwerp gezondheid.

Opvallend was dat er wel uitgebreid en emotioneel gesproken werd over een leukemie-geval van tien jaar geleden binnen dezelfde vriendengroep, aan tafel waar mijn vriendin bij zat. Er werd gezegd, over de man die lang geleden ziek was: Hij is er nog. Mijn vriendin dacht: ik ben er ook nog.

Het gesprek gaf aan het binnen die groep blijkbaar lang duurt voor een zwaar onderwerp besproken kan worden. Over zeven jaar, zo was ons idee, kunnen we weer aanschuiven, en dan zullen we in openheid kunnen spreken over de recente borstkanker, waar het (ook een toevoeging) allemaal heel goed mee gaat inmiddels. Echt goed.

Een week later reden we naar mijn oude dorpje, waar een geweldig feest was op het terrein van de Harley Davidsonclub, met drank en bbq en een kampvuur. Zoals gebruikelijk voelde ik me meteen thuis in mijn polder. Ik kwam ouwe vrienden tegen. Die vrienden wilde ik begroeten en bijkletsen en met ze proosten, de eerste zei echter meteen dat ik even kalm moest doen en mijn bakkes houden, en hij richtte zich tot mijn vriendin en vroeg: Hoe gaat het nou met jou? Dat wil ik eerst weten.

De opende de avond. Het stelde niet alleen ons gerust dat de mensen die ik al veertig jaar ken op de hoogte zijn en meeleven, maar ook direct durven te vragen, simpelweg omdat ze willen weten hoe het nu gaat.