We gaan de laatste week in, zou het nog wat worden? Met de liefde. Nou, dat ene stel van die slons in haar fakirpaleis hebben ze gauw vervangen door die andere kasteeldame, want daar ging het te snel te goed. Dat is niet de bedoeling. Maar te lang wachten is ook niet bedoeling. Zoals bij die man die veel te zwaar is en in eerste instantie nog regelmatig bourgondisch werd genoemd? Precies, die laat de een na de ander komen, is de eerste vijf minuten na binnenkomst dolenthousiast om vervolgens zijn huis en zwembad te laten zien en that’s it. Dan stopt het. De koffers zijn nog niet uitgepakt en hij vervalt in een soort vlakheid die je hier bij de broodafdeling nog niet eens ziet. Ik bedoel, dat wordt nooit wat. Maar bij wie wordt het dan wel wat? Eens kijken. Die mevrouw met de botox. Daar zijn er momenteel veel van, ik weet het. Ik bedoel de B&B met de botox, niet al die bezoekers met botox. Die kunstgrasdame, die heeft haar drollenraper gevonden en is tevreden. Zij heeft liefde voor haar hondjes, ze voedt haar hondjes net iets te veel en die mannen voedt ze niet. Dus geen liefde, maar een klusser en schoonmaker. Dat doet die man met de slechte tanden trouwens ook bij die ingevlogen kasteelvrouw in Frankrijk. Er is iets met die vrouw. Mensen moeten netjes eten, als het haar uitkomt, maar zelf is ze slonzig en als een meneer in erg hoge laarzen die nogal georganiseerd is haar erop aanspreekt dan heeft ze opeens haast, te weinig tijd om het vaatwasserbakje met bestek even netjes op te ruimen. Ook opvallend dat de mensen graag op tv komen als model, als succesvol influencer, als kunstenaar, als wereldkampioen darten bij een of andere obscure onderbond. Mensen verkopen hun succes. Mensen verkopen hun B&B, natuurlijk, maar ook hun kunst. Die mevrouw in Spanje maakt vazen, en die gaan voor goed geld weg – dat doet ze netjes, maar tegenover die mannen is ze geen moment eerlijk. Dus dat wordt ook niks. Je moet niet een dag doorbrengen met een man die je kriegel maakt als hij te dichtbij komt en als hij op het strand mompelt dat hij het helemaal ziet zitten in Spanje, een beetje lachen en knikken, en vervolgens tegen de camera vertellen dat het niks gaat worden omdat ze niet wil dat hij hem aanraakt. Deze vrouw zit iets dwars, en dat is haar lijf waar een hoofd op zit dat twijfelt. Haar lijf komt los bij salsa, dan schakelt de muziek haar hoofd uit. De rest van de tijd piekert ze. Trouwens, een soulfarm is meer iets voor Boer zoekt Vrouw. En die jongens op Ibiza? Die jongen met zijn friekandellentent krijgt vast volgend jaar een eigen show, want het is een leuk ventje. Hij laat zich niet gek maken, hij weet wat hij wil. Hij ademde eerst een totaal verveelde sfeer, maar dat is bijgetrokken. Die meid op Aruba denkt ook vooral na, allergisch voor aanraking. Wat voor relatie zoek je dan? Opvallend wel, al die berekende mensen, zoals die jongen in Spanje met zijn kandidaten, zoals hij ze noemt. Hij beoordeelt uiterlijk, zegt tegen die meisjes dat hij zelf ook wel gezien mag worden, met zijn uitgestreken gezicht, maar als de situatie ook maar een tikje buiten het geplande valt, als er bijvoorbeeld een nieuwe kandidaat komt, dan zie je hoe sociaal ongemakkelijk hij is. Dan verandert hij in een onhandige puber. Mensen die de liefde zoeken zijn geen kandidaten. Hebben we ze dan allemaal gehad? Alleen die man op Bonaire nog. Lijken we allemaal niet meer op die man dan we denken?
