Zoals lezers hier hebben gemerkt graaf ik af en toe in het verleden, in oude foto’s en mails die allemaal iets kunnen vertellen over schrijven – want ik schrijf hier alleen nog over schrijven en alles wat daar mee te maken heeft. Contact met andere schrijvers, bijvoorbeeld.

Twintig jaar geleden, om precies te zijn op 23 juli 2006 (opa vertelt) kreeg ik een mailtje van een schrijver die ik nog altijd regelmatig spreek en zie: Gerbrand Bakker. We hadden elkaar ontmoet bij een borrel bij onze uitgeverij, waar net dat jaar zijn geweldige Boven is het stil was verschenen. Het klikte goed. Hij had De hemelrat gelezen en mailde me.

Hé Jan van Mersbergen,
Ik heb je boek gelezen, en net als voor De macht over het stuur, zou ik eerst willen zeggen ‘een klein verhaal’. Ten tweede zou ik willen zeggen dat ik De hemelrat véél beter vind dan Macht. Ik vond het zelfs een heel mooi boek, en jezus wat wordt er veel in gerookt! Ik zou er bijna door stoppen. En zelf rook je niet, of wel? Dan heb ik dat tijdens de zomerborrel helemaal gemist. Of wacht: je bent vast tijdens het schrijven of vlak ervoor gestopt. ‘Onafwendbaar’ ook zo’n recensentenwoord dat ik toch wil gebruiken voor je boek. Ik moest bijna huilen toen de vriend van Nora (Gilles, hoe verzin je het) gewoon nog rondliep. En toen was het afgelopen, ook op een mooie manier. Wat ik ook erg knap vond was dat het verhaal iets ontsteeg, hoe leg ik dat uit? Ik háát soms die ongehoord heteromanier van schrijven en doen (van hoofdpersonen dan). Jou haatte ik helemaal niet, ik hield van zowel Nora als Edward, het ontsteeg dus -blijkbaar- een ‘heteroromance’. Gatverdamme. Nou, misschien begrijp je wat ik bedoel. Ook hield ik erg van de zwarte rat. Woodie. Kijk, ik weet zelfs nog hoe iedereen heette, terwijl ik al heel ver in Gaandeweg, het laatste reisdagboek van Voskuil ben.
Dus. Ik zie zeer uit naar het boksboek. Pamplona.
Daghoor,
Gerbrand.
Heb jij ook een website of zo? Ik geloof van niet. Jammer.

Een jaar later startte ik deze site. Het is mooi wanneer schrijvers lezen en vertellen wat een boek met ze doet. Die ervaring, daar gaat schrijven eigenlijk om. Ik ben nooit bezig met de hetero-kant van een romance, maar zit natuurlijk wel vastgebakken in dat perspectief. Gerbrand niet, en die leest zo’n deel van een verhaal heel anders.

Vorig jaar was ik met mijn gezin in Duitsland en zochten we Gerbrand en zijn man op in de Eifel. Gerbrand kookte een curry. Dat duurde vrij lang. Ik ging in de keuken kijken en vroeg hem of hij stoofpot aan het maken was. Hij zei: Ohoooo, dat komt op mijn website.

Afgelopen kerst maakte ik voor het kerstdiner van de schrijvers die in ons vaste café iedere Laatste Vrijdag van de maand bij elkaar komen coq au vin. Dat vond Gerbrand zo lekker, toen hij vorige maand bij ons kwam eten was dat zijn verzoek. Ik maakte iets anders, want ik vind mensen twee keer hetzelfde voorschotelen saai.