Ik was gevraagd naar een lezersfeest te komen. Er was me verteld dat het een samenkomst was waar mensen lezen, en misschien was het mooi als daar een schrijver bij zou zijn. Ik vond het een prima idee, het was vlakbij in Amsterdam West, en ik zei meteen ja. Vooral ook omdat het lezen gebeurt in een kerk, ook die avond. In een gebouw dat veel weg heeft van een ark.

Dus ik naar die kerk waar zich een groepje mensen verzameld had. Er was koffie, fris, nootjes. Ik vertelde kort iets over schrijven en wat zo geweldig was aan de avond: de mensen gingen lezen – precies wat ze anders ook deden. Meestal zijn lezingen van schrijvers eenrichtingverkeer: de schrijver vertelt, de lezers zijn luisteraars. Hier sprak ik over schrijven en gingen de lezers lezen, in een indrukwekkende stilte die veel meer met een lezer doet dan alleen het boek. Lezen is hier: even geen afleiding.

Het gebouw is inderdaad een ark, weggestopt tussen de jaren 70 bouw van deze buurt. Een oase van serene rust in dit stadsdeel. Stoelen, kansel, orgel, en een gemengd gezelschap uit alle windstreken. En ruimte om te lezen, in die kalmte. In de pauze zei de vrouw die de avonden opgezet heeft: Samen leven, samen lezen. Dat is belangrijk. Ze heeft gelijk. Je hoort vaak dat kerken leeglopen, hier komen mensen graag weer terug, gewoon om te lezen. In stilte.