Er zat een man naast me die zei dat hij van allerlei muziek hield, maar vooral toch het meest van Pink Floyd. Het was een oude man, maar dat hoef ik er waarschijnlijk niet bij te vertellen. We zaten in een café, aan een onhandige grote tafel.
Alles aan het café was onhandig. De route erheen, de bierkaart waar driehonderdduizend soorten bier op stonden, de stoeltjes, de vloer, het doorgangetje naar het onhandige achterkamertje. de krijtborden, die onleesbaar waren.
Ik schoof op een stoel en was vrij stil. De schrijver die net zijn boek had gepresenteerd was niet alleen stil, hij was vooral moe. Na een kwartier zei hij: Ik ben er klaar mee. Hij stond op en vertrok.
Ik zat naast Joris van Casteren. Buiten de stamkroeg kom ik Joris overal tegen: bij presentaties, feestjes, borrels, allerlei leuks. Hij heeft altijd bijzondere verhalen maar nu was zelfs hij stil, want hij zat tussen een vrouw en een man ingeklemd die tegen hem aanspraken, onophoudelijk.
De vrouw verzamelde verhalen. De vrouw had lang niet door dat schrijven ons vak is, en toen ze op een geven moment over de schrijver die net zijn boek had gepresenteerd zei: Eerst dachten we, ja ja schrijver. Dat zal wel! toen werd ik stil en Joris verzette zich nog even.
Ho ho ho, zei hij, er zijn hier meer schrijvers. Wat precies klopte, maar niemand wist het. Op zich kan dat heel prettig zijn, maar toen de mensen aan de tafel erachter kwamen dat er meerdere schrijver waren kreeg ik de vraag: Waar moet ik je dan van kennen?
Die vraag slaat alles dood, want de meeste lezers zijn totaal niet op de hoogte van wie er nou eigenlijk in Nederland boeken schrijven, al denken ze van wel. Ze kennen boeken. Dus als ik een boek heb geschreven, ooit, en zij kennen dat boek niet, dan zal ik wel een erg onbekende schrijver zijn. Wat klopt, maar op deze manier in een kroeg met schrijvers praten is gewoon vervelend.
Vervolgengs nam de man die naast Joris zat het gesprek over, althans, tegen Joris. Hij zei binnen een minuut of tien vierendertig keer: Maar kijk luister.. Om daarna weer met een of andere stelling, met een weetje, of iets anders te komen waar niemand aan de tafel, en zeker Joris niet, iets aan had.
De schrijver die net zijn boek had gepresenteerd was al lang en breed op weg naar huis. Hij zou de volgende dag bij een andere schrijver op bezoek gaan, samen met een filosoof. Die filosoof zat ook aan tafel. Hij was de enige in het gezelschap die me een vraag stelde waar ik wat mee kon.
En ik wist het antwoord.