Wat gaat de tijd nog snel, wordt regelmatig verzucht door ouders die hun kinderen de lucht in zien schieten, zo ook bij ons thuis. Mijn jongste zoon is net tien geworden, speelt nog met Lego en Playmobile, kijkt graag naar De wonderlijke wereld van Gumball, speelt met zijn buurmeisje met wolvenknuffels, maar zit ondertussen in groep 7 en dan kun je al naar middelbare scholen gaan kijken. Een snijpunt in de tijd!

Nu voelt hij wel aan dat er veel gaat veranderen de komende twee jaar. De middelbare dient zich aan en hij maakte zich laatst al ernstig zorgen over die overstap. Hij was namelijk met zijn zus naar de film geweest in Tuschinski, en daar was het erg druk en hij dacht vast en zeker dat hij nooit op zijn fietsje door zo’n drukke stad zou kunnen fietsen, straks.

Die middelbare scholen zitten niet aan de Munt, dat scheelt, maar toch besloot ik hem iets mee te nemen in het idee van zo’n school, van de rit erheen, van de lessen en de gehele opzet. Dus toen er een freerunles ingehaald moest worden en ik zag dat dezelfde club op een middelbare school lessen freerunnen verzorgt vroeg ik of hij daar een les mee mocht doen. Dat was oké.

Dus die maandag fietste ik met mijn zoontje achterop naar Zuid, op naar die school. Ik was er al eerder geweest, een keer toen ik opendagen bezocht met mijn dochter, een keer om een lezing te geven, een keer om een lezing bij te wonen. Het is een nieuw gebouw, een leuke school, maar ik liet vooral mijn zoontje rondkijken.

We waren vroeg. Vanaf het Hoofddorpplein vind mijn zoontje (zal ik hem zoon noemen?) de stad erg druk worden, met trams en smalle wegen en hoge huizen, nauwe doorgangen, verkeer van alle kanten. We hoefden echter alleen een stukje vanaf dat plein naar de Stadionbuurt en daar valt de drukte mee. Daar zijn de fietspaden breed.

Bij de school zag hij meteen het basketbalveld hoog bij de ingang, de trap binnen die heel hoog de lucht in cirkelt, er was een enorme gymzaal onder de grond. Het was behoorlijk indrukwekkend, maar ik zal hem ook groeien. Hij was op zijn gemak. We wachtte op de anderen die zouden gaan freerunnen, en na de les keken we nog boven rond, bij de lokalen.

Bij scheikunde stonden allerlei glazen kolommen met gekleurde vloeistoffen voor het raam, bij wiskunde een tekening van Einstein, bij aardrijkskunde een kaart van de wereld, in de bieb stond een oud boek van een stamgast uit de schrijverskroeg – klassieker, in de gang een religieus beeld van Maria met een kindje, er lag vergeten huiswerk in het doolhofachtige betonnen trappenhuis. Het was een hele ervaring.

Op de weg terug nam hij zich al voor straks alles tegen mama te vertellen, dat zag ik aan hem. En dat deed hij, vlak voor hij naar bed ging. Uitgebreid vertelde hij over de school, het sportveldje, de betonnen trappen en de gymzaal. De volgende keer mag hij zelf fietsen, want een jongen achterop betekende dat ik flink moeten ploeteren, tegen de wind in, terug naar huis.

janvanmersbergen