Ik zag een Chinese vrouw met haar rug tegen de klimboom schuren, zoals een koe dat doet. Ze deed dat heel erg lang. Drie andere Chinese vrouwen liepen rondjes door het park in de Pijp en andere mensen deden Tai-chi. Ik weet niet waarom mensen in het park Tai-chi doen, en niet gewoon thuis. Of ergens buitenaf, op een verlaten veldje. Altijd pontificaal in het park. Het zal wel goed voor je zijn en blijkbaar zijn er toeschouwers bij nodig. Blijkbaar is Tai-chi lekker in ontbloot bovenlijf. Verder weet ik er weinig van. Ik kijk liever naar bokstrainingen. Als je dat een paar keer gezien hebt komt Tai-chi bijzonder slap over. De Chinese vrouw had ook toeschouwers, met haar geschuur, maar ze deed alsof ze alleen was. Mijn kinderen klommen in de boom, de één wat hoger dan de ander, en volgens mij begrepen ze niet helemaal wat de vrouw deed, net als ik, dat wil zeggen, ik begreep het wel, maar ik wist niet waarom ook dit precies hier in het park moest gebeuren. Gelukkig vonden mijn kinderen het park saai en wilden ze weg, want ik bleef maar kijken naar die schurende vrouw en werd een beetje misselijk toen ze op een van de dikke takken ging zitten, met haar benen ieder aan een kant, weer schurend. Toen wilde ik ook weg. We fietsten naar het Vondelpark. Daar kreeg mijn zoon een krentenbol van een jongetje en toen ik dat jongetje later vroeg of hij een stroopwafel wilde zei hij nee, en ging het toen aan zijn moeder vragen en toen kwam hij er op terug en wilde hij er twee, voor zijn broertje ook één.

Ik kan ontroerd raken van de afdruk van een schoenzool in een betonnen vloer, van een enkele sok in de doos met sokken waar verder alleen maar complete paren in zitten, van de vis in het aquarium van Artis die steeds een hap grind in zijn mond neemt en dat weer uitspuwt, van kinderen die wachten bij het kruispunt, van de manier waarop Dennis Bergkamp die verdediger van Newcastle United uitspeelde, een kuikentje dat uit het ei komt, een word-document met een prozatekst die voor de vierde keer echt verbeterd is, van een stoot die doorkomt, een hoofd dat incasseert, van de verweerde trapleuning bij de waterval in Artis en het geluid dat die waterval maakt, van een pint Guinness met een shamrock in het schuim, van een meisje dat haar fiets op slot zet, de regenbui tijdens het trainen die opeens ophield waarna er een damp over het kunstgras kwam te liggen – een van de weinige keren dat kunstgras werkelijk mooi was, een fiets die over de brugleuning getild is en daar hangt in de nacht, een countryzanger die zingt en toch zijn mond amper open doet omdat hij zijn kiezen op elkaar moet houden, een vrachtwagen die 20 kuub zand stort en een stukje vooruit rijdt en dan als de laadbak weer zakt de klap die de laadklep tegen de bak geeft, en de echo daarvan, en de echo daarvan, de afwashulp van het restaurant op de hoek die op het bankje naast het restaurant een sigaretje rookt, mijn zoon en dochtertje die Lang zal-ie leven zingen, heel geconcentreerd en fanatiek, met een cadeau in hun handen dat eigenlijk te zwaar voor ze is, maar dat ze toch vasthouden tot het lied afgelopen is, en zo zou ik hier ook willen staan. Als met een cadeau dat eigenlijk te zwaar is. En ook al weet ik hoe het is om zoiets te maken, een roman, en weet ik hoe stom het is de schrijver daarmee te feliciteren, toch zeg ik: Gefeliciteerd.