Met mijn vriend Djurre de Haan, bekend als Awkward I, reisde ik naar Assen om op een festival een optreden te verzorgen. De muziek van Djurre gecombineerd met fragmenten uit mijn roman, het was een programma van zo’n drie kwartier.

Het was warm, het was een lange treinreis, we kwamen aan in Assen, zochten de locatie op, waar naast het café dat wel vaker literaire avonden opzette een grote tent stond. Daar zouden we spelen.

We waren ruim op tijd, kregen een kopje koffie, zochten een plekje in de tent en keken naar de band die, zo vertelde het programma ons, zou spelen tot wij moesten beginnen – mooi. Echter, de band bleef maar spelen.

Het was een groep muzikanten uit de regio, en ze namen de tijd en ruimte. Ze speelden een toegift, en vroegen aan de mensen op de klapstoeltjes of ze nóg een toegift wilden horen, en voor er een antwoord kwam knikte de zanger en begon er weer een liedje.

Djurre en ik keken eerst nog toe, maar een blik op de klok leerde ons dat wilden wij op onze aanvangstijd kunnen beginnen we toch echt de gitaar ingeplugd en gecheckt moesten hebben, dus na nog een extra liedje vroeg Djurre aan technicus die achter de geluidstafel stond: Zouden wij voor wij zo meteen moeten spelen nog even een soundcheck kunnen doen?

De geluidstechnicus keek Djurre aan, echt een paar seconden, ademde uit en sprak toen de legendarische woorden: Even niet vanuit die onzekerheid.

Dat was het. Hij richtte zich weer op zijn mengpaneel, draaide aan een knopje. Die middag werkten we het optreden af, treinden terug naar Amsterdam en de woorden van de technicus zijn nog altijd in ons beiden geheugen opgeslagen. We citeren de beste man nog regelmatig.

Even niet vanuit die onzekerheid.