Twitter, wat inmiddels al een tijdje X heet, heb ik al jaren vaarwelgezegd, er wilde in het verleden nog wel eens een mooi bericht voorbij komen. Een boek kan soms als een boomerang terugkomen, zo je woonkamer in. Dat ondervond Ruby Engelbrecht, toen ze Dagboek uit de rivier las.

Dit soort meldingen vertellen hoe lezers een boek ervaren, hoe een boek je kijkrichting kan bepalen. Denk je aan nieuwe schoenen, dan zie je overal nieuws schoenen en gaan nieuwe jas. Is je vriendin zwanger dan zie je opeens overal zwangere vrouwen. Lees je over Mister Bean dan komt zijn film toevallig net op tv.

Voor een schrijver is het heel prettig die ervaring te kunnen zien. Met dat in mijn achterhoofd mis ik Twitter zo af en toe.