Bij een eerdere bespreking van een thriller noemde ik een kwaliteitscriterium: de aandrang om andere thrillers van dezelfde schrijver over dezelfde hoofdpersoon te willen bestellen als je binnen de eerste honderd pagina’s van dit boek bent. De schrijver bij wil ik dat het meeste had is Michael Connelly.

In zijn thriller Blind vertrouwen (vertaling: Reneé Milders Dowden) schetst hij een moord op een bekend punt in de stad waar al zijn verhalen spelen LA. Mudholland Drive. Het is een uitkijkpunt. Harry Bosch, Connelly’s vaste rechercheur – dit is het dertiende deel van deze reeks, moet de zaak onderzoeken. Het zijn vooral de sfeer van de stad, het spel tussen de politie en het openbaar ministerie en de FBI, en het personage van Bosch die deze thriller zeer plezierig maken.

In het kantoor van de hoofdinspecteur schonk Bosch zichzelf nog een mok koffie in. Hij tastte in zijn zak naar een dollar om in het mandje te gooien, maar haalde Brenners kaartje tevoorschijn. Eigenlijk moest hij hem of Walling laten weten wat de ondervraging van Milford had opgeleverd. Bosch had even daarvoor met inspecteur Gandle gebeld en hem op de hoogte gebracht van wat de jonge Canadees had gezien en gehoord. Gandle en Bosch hadden besloten dat ze Milford nog even voor zichzelf zouden houden, in ieder geval tot de vergadering van negen uur. Pas dan zouden ze erachter komen hoe de FBI het wilde aanpakken. Als ze inderdaad van plan waren de LAPD bij hun onderzoek te betrekken, dan werd dat meteen duidelijk. Onder het motto van gelijk oversteken, kon Bosch de getuigenis van Milford ruilen tegen een rol in het onderzoek.

Dit is direct en helder proza, een duidelijke gedachtegang, en ondanks de vele namen weet je zelfs zonder de hoofdstukken van hiervoor gelezen te hebben wat er speelt. De FBI en de Los Angeles Police Department vechten om een zaak, en daar spelen natuurlijk zaken als hiërarchie en status. Het tijdstip van de vergadering is overigens een leuk detail, want Bosch voorziet al snel dat er helemaal geen bespreking is, die is alleen ingelast om tijd te winnen. Voor negen uur is de boel door de FBI al in orde gemaakt.

Personage Bosch heeft in Vietnam gevochten, en dat maakt hem beschadigd en gelaagd. Hij is niet verknipt zoals veel politiemensen in Scandinavische thrillers, die vaak ronduit gestoord zijn. Bosch is getergd en kalm tegelijk. Over een tragisch voorval in de Vietnamoorlog: Het was de dag dat Bosch wist dat de oorlog voorbij was – dat wil zeggen, voor hém; de dag dat hij begreep dat de officieren maar al te vaak streden tegen de vijand in zichzelf.

Het verhaal van Blind vertrouwen is dwingend en nauwkeurig opgetekend, en als de politiemensen van de LAPD een mogelijke oplossing opperen die niet erg aannemelijk is dan zijn het de politiemensen die dat als eerste toegeven. De schrijver laat alleen zien wat hun overwegingen zijn. Dat komt de geloofwaardigheid enorm ten goede.

Al met al een hele mooie leeservaring, en zoals gezegd had ik ook bij het lezen van deze Connelly een niet te onderdrukken aandrang om internet af te speuren naar Connelly-thrillers, die soms, en dat is heel fijn, per stapel te koop zijn. Inmiddels is hij de schrijver die in mijn boekenkast, naast een paar andere klassieke thrillerschrijvers, de meeste ruimte inneemt.