Wim de Bie vertelde me ooit, tijdens een radio-uitzending toen er een liedje werd gedraaid, dat hij de lezers van zijn blog bediende met een duidelijke voorspelbaarheid: iedere dag op hetzelfde tijdstip een verhaal, liefst drie keer per dag.

Hij had, als een van de eerste bloggers, begrepen dat lezers ’s ochtends de computer aanzetten en met een kop koffie hun favoriete websites bekijken, en als daar dan iets nieuws opstaat dan komen ze iedere dag terug.

Tegen de lunchpauze, om 12 uur, plaatste Wim een nieuw stukje. Vaak heel kort, soms gewoon een foto met onderschrift. Om vervolgens vlak voor het avondeten de avondlezers nog een blog te schenken.

Drie keer per dag, iedere dag. Dat vindt ik wet veel, zei ik hem, want ik maak graag uitgebreide verhalen, veel groter dan de doorsnee krantenartikelen. Soms wel tweeduizend woorden. Hij schudde zijn hoofd. Te lang.

Nu ik deze website weer heb opgepakt, en zoals jullie gemerkt hebben er iedere dag weer een verhaal staat, zo deed ik dat tot 2024 jarenlang, komen bezoekers terug. Iedere ochtend. Dat is de opzet, met de wijlen Wim de Bie (overleden in 2023) in mijn achterhoofd.

Maar moet je dan niet iedere dag echt iets nieuws melden? vroeg ik Wim destijds, toen het liedje bijna afgelopen was. Nee hoor, zei hij, gewoon een enkele opmerking is voldoende. Al zeg je alleen maar dat je er weer even bent.