Het boek is inmiddels vijf jaar oud, een paar jaar terug verscheen er op Goodreads, de website met recensies van lezers, een stukje over Een goede moeder, met daarin de opmerking:

“Gelukkig” is dit boek (volgens de auteur) fictief, maar het verbaast me niks als er ook daadwerkelijk situaties zoals deze in Nederland spelen.

Deze lezersreacties zijn ontzettend interessant, omdat ze schrijvers een beeld geven van hoe de leeservaring van wat jij gemaakt hebt uit kan pakken.

Ik weet niet waar deze lezer opgevangen heeft dat ik zelf de roman fictief heb genoemd. Ondanks wat praktische aanpassingen aan de autobiografische werkelijkheid (waaronder de keuze voor slechts één dochter, en niet twee kinderen) en een fictionele dag met een reis op een kar, gebaseerd op de klassiekers As I Lay Dying van Faulkner en Life and Times of Michael K. van Coetzee, en een wending aan het slot, is ruim negentig procent van het boek volledig één op één zo gebeurd, en dat heb ik regelmatig in de media aangegeven.

Het is een hoopvolle recensie. In het boek lijkt vergroot te worden wat er in de werkelijkheid gebeurt. Helaas. Want als daadwerkelijk situaties zoals deze in Nederland zouden spelen… Soms wel hartverscheurend.