Voor Trouw las ik twee boeken over vaderschap en schreef daar een uitgebreide recensie over. Interessante boeken, allebei bespiegelend, en ergens ook zo zeer reflecterend dat het denken over vaderschap al snel af dreigt te glijden naar tobben.

‘Ik ken geen vader die niet reflecteert op het vaderschap, voornamelijk gekoppeld aan dat ene woord dat vaderschap typeert: zorgen. Dat is tweeledig: ‘zorgen hebben over’ en ‘zorgen voor’. Tussen die twee bestaat een eenvoudig verband. Omdat je als vader zorgen hebt, weet je wat je moet doen: zorgen.’

Daarnaast vraag ik me af of de goedgebekte slimme vaders niet voorbijgaan aan de vaders die zich niet zo goed kunnen uitdrukken, die niet in de bubbel van reflectie zitten, maar vast in oude patronen:

‘De vaders die nog altijd vastzitten in de oude verhoudingen, waar zijn ze? Op het platteland? Bij migrantengezinnen? Onder de nieuwe macho’s? Beide boeken doen me verlangen naar het verhaal van één enkele dertiger die niet kan koken, niks weet van mediteren, moeilijk zijn gevoelens uit, maar wél vader is. Of naar de vader die, als hij in de tachtig is, zijn kinderen nodig heeft en ondanks zijn ouderwetse vaderschap dankbaar is als hij hulp krijgt.

Of mis ik in deze boeken mijn eigen vader?’

Hier te lezen.